هورمون درمانی برای درمان سرطان

هورمون‌ها مواد شیمیایی هستند که توسط غدد بدن تولید می‌شوند و وارد جریان خون می‌شوند و در بافت‌های دیگر تأثیر می‌گذارند. به عنوان مثال، هورمون تستوسترون در بیضه ها ساخته می شود و مسئول ویژگی های مردانه مانند عمیق شدن صدا و افزایش موهای بدن است. استفاده از هورمون درمانی برای درمان سرطان بر اساس مشاهده این است که گیرنده های هورمون های خاصی که برای رشد سلولی مورد نیاز هستند بر روی سطح برخی از سلول های تومور است.

هورمون درمانی می تواند با توقف تولید یک هورمون خاص، مسدود کردن گیرنده های هورمونی یا جایگزینی عوامل شیمیایی مشابه به جای هورمون فعال، که سلول تومور نمی تواند از آن استفاده کند، کار کند. انواع مختلف هورمون درمانی بر اساس عملکرد آن ها و یا نوع هورمونی که تحت تاثیر قرار می گیرد طبقه بندی می شوند.

نحوه استفاده از هورمون درمانی در برابر سرطان

هورمون درمانی به دو دلیل اصلی استفاده می شود.

سرطان را درمان کنید. هورمون درمانی می تواند رشد سرطان را متوقف یا کند کند و احتمال بازگشت آن را کاهش دهد.

کاهش علائم سرطان هورمون درمانی ممکن است برای کاهش یا پیشگیری از علائم در مردان مبتلا به سرطان پروستات که قادر به انجام عمل جراحی یا پرتودرمانی نیستند، استفاده شود.

انواع هورمون درمانی

هورمون درمانی به دو گروه بزرگ تقسیم می شود، گروه هایی که توانایی بدن برای تولید هورمون ها را مسدود می کنند و گروه هایی که در نحوه رفتار هورمون ها در بدن اختلال ایجاد می کنند.

سرطان هایی که با هورمون درمانی درمان می شوند

هورمون درمانی برای درمان سرطان های پروستات و سینه که از هورمون ها برای رشد استفاده می کنند، به کار می رود. هورمون درمانی اغلب همراه با سایر درمان های سرطان استفاده می شود. انواع درمانی که شما نیاز دارید بستگی به نوع سرطان دارد، اینکه آیا سرطان گسترش یافته است یا خیر، آیا از هورمون ها برای رشد استفاده می کند یا خیر و اینکه آیا شما مشکلات سلامتی دیگری دارید.

نحوه استفاده از هورمون درمانی با سایر درمان های سرطان

هنگامی که با سایر درمان ها استفاده می شود، هورمون درمانی می تواند دامنه نمرات تست Decipher که خطر متاستاز سرطان پروستات کم، متوسط ​​و بالا را نشان می دهد.

کوچکتر کردن تومور قبل از جراحی یا پرتودرمانی (به نام درمان نئوادجوانت)

کاهش خطر بازگشت سرطان پس از درمان اصلی (به نام درمان کمکی)

سلول های سرطانی را که بازگشته یا به سایر قسمت های بدن شما گسترش یافته اند را از بین ببرید. هورمون درمانی می تواند عوارض جانبی ایجاد کند.

از آنجایی که هورمون درمانی توانایی بدن شما برای تولید هورمون ها را مسدود می کند یا در نحوه رفتار هورمون ها اختلال ایجاد می کند، می تواند عوارض جانبی ناخواسته ای ایجاد کند. عوارض جانبی شما به نوع هورمون درمانی و نحوه پاسخ بدن شما به آن بستگی دارد. پاسخ افراد به درمان یکسان متفاوت است، بنابراین همه عوارض جانبی مشابهی ندارند. برخی از عوارض جانبی نیز اگر مرد یا زن باشید متفاوت است.

برخی از عوارض جانبی رایج برای مردانی که هورمون درمانی برای سرطان پروستات دریافت می کنند عبارتند از:

گرگرفتگی

از دست دادن علاقه یا توانایی برای داشتن رابطه جنسی

استخوان های ضعیف شده

اسهال

حالت تهوع

سینه های بزرگ و حساس

خستگی

نحوه انجام هورمون درمانی

هورمون درمانی ممکن است به روش های مختلفی انجام شود:

دهانی. هورمون درمانی در قرص هایی وجود دارد که می بلعید.

تزریق. هورمون درمانی با تزریق در عضله بازو، ران یا لگن یا درست زیر پوست در قسمت چربی بازو، پا یا شکم انجام می شود، برای سرطان های زنان مانند سرطان رحم بکار می رود.

عمل جراحی. ممکن است برای برداشتن اندام هایی که هورمون تولید می کنند، جراحی کنید. در زنان مبتلا به سرطان تخمدان، تخمدان ها برداشته می شوند. در مردان بیضه ها برداشته می شود.

هورمون درمانی چگونه سرطان پستان را درمان می کند؟

تقریبا حدود ۶۰ درصد سلول­های سرطانی پستان، روی سطح شان گیرنده هورمونی دارند. به این معنا که تحت تأثیر هورمون­های زنانه رشد و فعالیت شان تشدید می­ گردد و ادامه پیدا می کند. هدف از هورمون درمانی در واقع این است که دسترسی سلول های سرطانی را به این نوع هورمون­ها کم کرد و با این کار گسترش سلول­های سرطانی را کمتر کنیم یا متوقف کنیم.

کاربرد هورمون درمانی در سرطان پستان

هورمون درمانی در سه مرحله­ پیش از جراحی (نئوادجوانت)، بعد از جراحی (ادجوانت) و موارد عود موضعی یا دور دست (متاستاز) کاربرد دارد. البته تمامی این نوع کاربردها در بیمارانی مفید خواهد بود که گیرنده هورمونی روی سطح سلول­های تومور شان وجود داشته باشد.

هورمون درمانی می تواند به عنوان تنها درمان، پس از جراحی و بدون نیاز به شیمی درمانی در دسته ای از بیماران که تومور آن­ها خصوصیات ویژه­ای داشته باشد انجام شود. در این دسته از بیماران چون شیمی درمانی کمک قابل توجهی به بیماران نمی­کند می­توان از انجام اش صرف نظر کرد. ولی خیلی از بیماران هستند که بعد از اتمام شیمی درمانی برای آن ها هورمون درمانی آغاز می گردد.

در گذشته، با جراحی تخمدان­ها را برمی­داشتند یا با پرتو درمانی آن­ها را از کار می­انداختند. امروزه اغلب از داروها برای هرومون درمانی استفاده می گردد. این داروها در چند دسته قرار دارند:

اول: داروهایی که مانند هورمون­های زنانه اند و به گیرنده هورمونی که روی سطح سلول­های سرطانی قرار دارند متصل می­شوند و مانع تأثیر هورمون­های زنانه می شود. سر دسته­ این نوع از داروها قرص تاموکسی فن است.
دوم : داروهایی که از تبدیل پیش ساز استروژن که در غدد فوق کلیوی ساخته می شوند به استروژن ممانعت می کنند. یک نوع داروی مهم این خانواده، لتروزول است.
سوم : داروهایی که با تحریک دائمی هورمون­های به خصوصی که از غده هیپوفیز ترشح می گردد و روی تخمدان­ها تأثیر گذاشته، موجب از کار افتادن موقتی تخمدان­ها می­شوند. این داروها پیش از یائسگی، موجب قطع شدن قاعدگی می­شوند. از داروهای این دسته می­توان از دیفرلین یا دکاپتیل نام برد.

مهارکننده های استروئیدی آدرنال

این نوع هورمون درمانی با هورمون های تولید شده توسط غده فوق کلیوی تداخل می کند. غدد فوق کلیوی در بالای کلیه ها قرار دارند. قسمت بیرونی غده فوق کلیوی (قشر آدرنال) هورمون هایی به نام کورتیکواستروئید تولید می کند.

 هنگامی که این کورتیکواستروئیدها ساخته نمی شوند، نمی توانند به بدن سیگنال دهند که هورمون های دیگری مانند استروژن، آندروژن ها، گلوکوکورتیکوئیدها و مینرالوکورتیکوئیدها را تولید کند. کاهش استروژن‌ها و آندروژن‌ها در تحریک رشد سرطان در تومورهایی که تحت تأثیر این هورمون‌ها هستند، اختلال ایجاد می‌کند.

آندروژن ها

آندروژن ها هورمون هایی مانند تستوسترون و آندروسترون هستند که باعث تولید یا تحریک رشد ویژگی های مردانه می شوند. در زنان، این هورمون ها می توانند به استروژن تبدیل شوند. آندروژن ها به عنوان درمان سرطان برای مقابله با فعالیت استروژن استفاده می شوند و در نتیجه رشد سرطان را کاهش می دهند.

آنتی آندروژن ها

آنتی آندروژن ها موادی هستند که اثرات تستوسترون را مسدود می کنند. سرطان پروستات برای رشد آن به هورمون مردانه تستوسترون بستگی دارد. اگر میزان تستوسترون کاهش یابد، ممکن است سرطان را کاهش دهد.

آنتی استروژن ها

آنتی‌استروژن‌ها به محل گیرنده استروژن روی سلول‌های سرطانی متصل می‌شوند و بنابراین مانع از ورود استروژن به سلول سرطانی می‌شوند. این امر در رشد سلولی اختلال ایجاد می کند و در نهایت منجر به مرگ سلولی می شود.

مهارکننده های آروماتاز

مهارکننده های آروماتاز ​​آنزیم آروماتاز ​​(که در ماهیچه، پوست، سینه و چربی بدن یافت می شود) را مسدود می کنند که برای تبدیل آندروژن ها (هورمون های تولید شده توسط غدد فوق کلیوی) به استروژن استفاده می شود. در غیاب استروژن، تومورهای وابسته به این هورمون برای رشد کوچک می شوند.

استروژن ها

استروژن ها هورمون زنانه ای هستند که برای رقابت برای مکان های گیرنده آندروژن استفاده می شود که تأثیر آندروژن ها (تستوسترون و آندروسترون) را بر سرطان پروستات کاهش می دهد.

آگونیست های LHRHهورمون آزاد کننده هورمون لوتئین کننده

آگونیست های LHRH به این ترتیب به غده هیپوفیز واقع در مغز می گویند که تولید هورمون لوتئینیزه کننده را متوقف کند، هورمونی که (در مردان) بیضه ها را برای ترشح تستوسترون تحریک می کند و (در زنان) تخمدان ها را برای ترشح استروژن تحریک می کند.

این دارو تاثیر مستقیمی روی سرطان ندارد و فقط روی بیضه ها یا تخمدان ها اثر می گذارد. کمبود تستوسترون (در مردان) و استروژن (در زنان) در تحریک رشد سلولی در سلول‌های سرطانی وابسته به استروژن یا تستوسترون اختلال ایجاد می‌کند.

عامل پروژستاتور

عوامل پروژستاتیک فرمی هستند که از هورمون زنانه پروژسترون ساخته شده است. اثرات ضد استروژن دارد.

تعدیل کننده های گیرنده استروژن انتخابی (SERMs)

اصطلاح “SERMs” داروهایی را توصیف می کند که در برخی از اندام ها مانند استروژن و در برخی دیگر به عنوان ضد استروژن عمل می کنند. به عنوان مثال: رالوکسیفن مانند استروژن برای جلوگیری از تحلیل استخوان و بهبود پروفایل لیپیدی عمل می کند.

 کلسترول تام و LDL را کاهش می دهد اما تری گلیسیرید را افزایش نمی دهد، اما این پتانسیل را دارد که برخی از اثرات استروژن مانند مواردی که منجر به سرطان سینه و سرطان رحم می شود را مسدود کند.

رالوکسیفن

سایر مواد شیمیایی مانند آمیفوستین، دکسرازوکسان و مسنا به عنوان عوامل محافظ شیمیایی شناخته می شوند. این داروها ممکن است همراه با برنامه های شیمی درمانی خاص برای کاهش یا به حداقل رساندن اثرات شیمی درمانی بر بدن استفاده شوند.